Ocena nr 221 - Niezgłębiona Traq ocenia "Turn the page" >> 28.12.08 o 20:33
Turn the page
Pierwsze wrażenie:
Moja intuicja nie zyskała jeszcze przydomku „niezawodna”, ale tak czy siak jej wierzę. A w tym przypadku mówi mi ona, że źle nie będzie. Opowiadanie z HP związane, ale najwyraźniej różniące się nieco od denerwujących historyjek, w których główni bohaterowie bez przerwy się całują, a w przerwach między tym fascynującym zajęciem pochłaniają hektolitry Ognistej Whisky. A że ja świat Rowling w zasadzie lubię, tylko że w innej wersji niż przedstawiona powyżej, to nastawienie mam pozytywne.
Wygląd:
Szablon określiłabym jako „miszmasz”. Nie powiem, żebym była nim specjalnie zachwycona, ale to już zupełnie subiektywne odczucie i absolutnie nie namawiam do jego zmiany, gdyż jest czytelny i pasuje do treści, a to w sumie najważniejsze. Menu uporządkowane, spis treści zamiast archiwum - popieram. Sytuacja jest jednak podobna jak w przypadku „Duath Minen”, a mianowicie trzeba się wracać do strony głównej, by przejść do następnej części. Rozumiem więc, że nikomu to nie przeszkadza i że jestem sama w swym apelu o zamieszczanie spisu treści także na podstronach. Cóż, lenistwo to w końcu moje drugie imię. Wracając jednak do wystroju, to szablon na podstronach jest bardzo gustowny i zapewne przez swą prostotę o wiele bardziej mi się podoba.
Cytaty nad notkami ujęły mnie również, bo mania cytowania nie jest mi obca. Dział „O mnie” wyjaśnia, co trzeba i do niego zastrzeżeń mieć nie mogę. Zamieszania z datami współczuję, ale przy okazji zapisuję plusa pod „zaangażowaniem autora”. I widzicie, jak łatwo mnie ująć?
Fabuła:
Uczucia mam, przyznaję, mieszane. Wątek główny o Danielu S., Śmierciożercy, wydaje mi się całkiem ciekawy. Migawki z życia bohatera prowadzące do momentu, w którym jest już sługą Czarnego Pana, uważam za odpowiednio dobrane. Chodzi mi o to, że są ważne dla dalszego rozwoju akcji, a odwołania do nich pojawiają się w kolejnych częściach opowiadania. Podoba mi się, że starasz się wyjaśniać niektóre elementy kanonu na swój własny sposób. Przemowa Tiary Przydziału była moim zdaniem bardzo udana - zagranie, że się tak wyrażę, niekonwencjonalne i zaskakujące.
Okrucieństwo Daniela przedstawione zostało dobrze, choć muszę przyznać, że opis tortur Abby nie zgorszył mnie na tyle, bym miała przerwać lekturę. Pewnie na ekranie wyglądałoby to dużo gorzej i bardziej mną wstrząsnęło.
Epizod z Katherine również przypadł mi do gustu, przede wszystkim ze względu na zachowanie dziewczyny. Przez to, że rozmawiała tak spokojnie z oprawcą matki i tłumaczyła mu, że nie boi się śmierci, pojawiła się odrobina niecodzienności. Dobrze przedstawiłaś bohaterkę i dlatego, według moich standardów, było realistycznie.
Późniejsze fragmenty z życia innych bohaterów również niezgorsze, chociaż rozmowa Lucjusza z Narcissą jest dla mnie niezbyt jasno opisana i w zasadzie nie wiem, o co w niej chodzi. Z kolei te związane z Bellą naprawdę dobrze oddają charakter tej postaci. Scena z Fenrirem także dość klimatyczna.
No dobrze, zalety wypisuję i wypisuję, a przecież na początku wspominałam coś o mieszanych uczuciach. Otóż najbardziej w tym opowiadaniu podobają mi się rozmaite smaczki, drobiazgi, perełki, jak zwał, tak zwał. Sam fakt, że pokusiłaś się o zaprezentowanie relacji Belli i Rudolfusa już mnie ucieszył. Daniel jednak trochę mi się w tym wszystkim zagubił, razem zresztą z całą linią fabularną. Ostatnie scenki, te z uczniami w pociągu, wypadły na dodatek zadziwiająco blado w porównaniu z innymi, w których o wiele lepiej udało ci się uchwycić bohaterów. I jeszcze nie zawsze wszystko było dla mnie zrozumiałe, np. wspomniany fragment rozmowy Lucjusza z Narcissą, czy też niektóre elementy planu Voldemorta.
Jak sama mówisz, są to tylko ćwiczenia, więc starałam się pokazać, co moim zdaniem wychodzi Ci już dobrze, a nad czym trzeba popracować. I choć ogólnie jest jeszcze średnio, to są momenty naprawdę udane, co oznacza tylko, że ćwiczyć warto, bo potencjał jest.
Postaci:
Przede wszystkim
Daniel Smith, który już w pociągu do Hogwartu zapoznaje się z pewnymi Ślizgonami, a później trafia do Domu Węża, gdzie gromadzą się wszyscy przyszli poplecznicy Sami-Wiecie-Kogo (z wyjątkiem Glizdogona, oczywiście). Chłopak już od początku wykazuje się pewną oszczędnością w uczuciach, a dalej jest już tylko gorzej, gdyż staje się niezwykle okrutny i lubi „bawić się” swoją ofiarą. Łatwo jest go jednak zbić z pantałyku, mówiąc mu, że się go nie boi. Z jednej strony nie zawsze wykonuje dokładnie polecenia Voldemorta, a z drugiej potrafi logicznie pomyśleć i wie, że trzeba po Greybacku „posprzątać”, choć wszyscy inni biorą nogi za pas. Bohater jest więc całkiem udany, choć dziwnym trafem nie budzi u mnie skrajnie negatywnych emocji. I tylko jedna rzecz mnie dziwi - Śmierciożerca ma się wyzbyć wszystkich uczuć, tak? To skąd przyjaźń Daniela i Avery’ego? Rozumiem jeszcze, że można by ich uznać za partnerów razem wykonujących zadania, ale oni sami to określają jako przyjaźń. Więc jak z tym jest?
Katherine nie mamy okazji poznać zbyt dokładnie, znamy tylko jej poglądy na tę jedną sytuację, kiedy dowiaduje się, że Daniel zabił jej matkę i teraz chce zlikwidować również ją. Jej nieszablonowe zachowanie przypadło mi do gustu, więc mimo tak małej ilości informacji o niej, nie wypadła blado.
Dalej mamy różnych Śmierciożerców, którzy tak naprawdę nie zapadają specjalnie w pamięć. Pamiętam, że któryś ma dredy, a inny bliznę, ale ciężko mi to połączyć z imionami czy cechami.
Avery się trochę wybija na tym tle, ale to dlatego, że pojawia się najwięcej razy i ma szansę okazać swoje obrzydzenie na widok „bawiącego się” Daniela.
Lucjusz natomiast wygląda aktualnie na bardzo troskliwego tatusia.
Bellatrix jest kanoniczna niezwykle, pojawia się uwielbienie dla Czarnego Pana itp.
I znowu, poniekąd źle nie jest, aczkolwiek w tym elemencie ćwiczenie jeszcze się przyda.
Świat przedstawiony:
Jest magia, jest magia! To najważniejsze. Opisów miejsc nam skąpisz, choć zdarzyło się dość szczegółowe przedstawienie domu Abby. Czas akcji mamy określony, to przede wszystkim wydarzenia tuż sprzed pokonania Czarnego Pana przez Chłopca, Który Przeżył oraz wcześniejsze fragmenty z życia bohaterów. Bez znajomości serii byłoby oczywiście ciężko, ale po połączeniu oferowanych przez Ciebie wiadomości z wiedzą z książek poruszam się po świecie bez większych problemów.
Zgodność z kanonem:
Specjalnych odstępstw nie widzę, natomiast z datacją zawsze są problemy, a skoro wyjaśniłaś swoje działania, to nie ma się o co sprzeczać.
Sposób prowadzenia narracji:
Miałam ostatnio na lekcji o sytuacji narracyjnej, więc jestem teraz wykształcona, ha. Narratora mamy trzecioosobowego, wszechwiedzącego, który na dodatek momentami się ujawnia i wybiega myślą nieco naprzód (i ja tu niby coś innego niż zwykle napisałam? Hm…). W porządku.
Styl:
Z początku nie czytało mi się zbyt płynnie, gdyż zdania były jakby poszarpane. Potem było już z tym lepiej, ale wciąż stylowi brakuje lekkości.
Opisy są w zasadzie dość oszczędne, aczkolwiek daje się zazwyczaj odczuć atmosferę danego miejsca. Dodam tylko, że czasem nie warto silić się na szczegółowe opisywanie czyjegoś gestu, bo gdy nie znajdzie się odpowiednich słów, to wychodzi coś, czego czytelnik i tak nie potrafi sobie wyobrazić:
Odgarnęła za ucho kosmyk tłustych włosów, malowniczo krzyżując ręce. - tu na przykład nie wiem zupełnie, o jakie skrzyżowanie rąk chodzi. Podoba mi się jednak, że dostrzegasz w swoim otoczeniu takie drobne rzeczy i starasz się je wpleść w opowiadanie.
Czasem dialogi są odrobinę nienaturalne, ale jestem świadoma tego, że można mieć pewien problem z oddaniem rozmowy Śmierciożerców.
Czasem pojawiały się powtórzenia, miejscami zamierzone, ale i tak nieco zgrzytające:
Czarne jak smoła zasłony nie pozwalały nikomu zajrzeć do środka posiadłości, jakby w obawie przed tym, co mogłoby się stać, gdyby ktoś niepowołany zobaczył, co się dzieje w środku.
Oprócz tego:
*
a w znaku protestu ręce skrzyżował na piersiach - można coś robić na znak protestu.
*
Daniel, wyraźnie zadowolony tym, jak sobie poradził ze starszym bratem - można być zadowolonym z czegoś.
Poprawność językowa:
Jest naprawdę dobrze, w zasadzie znalazłam tylko jeden zbędny przecinek w „mimo iż”, a także kilka literówek, wynikających najwyraźniej z niedopatrzenia.
*
- Daniel, przestań przeszkadzać! – zgoniła go matka. - raczej „zganiła”.
*
- Ja chcę teraz, zatrzymaj, chcę z Jamesem, zatrzymaj pociąg, ja chcę go Hogwartuuuu! - „do”.
*
Miał ucho przebite w kilku miejscach, na szyi i przegrubach masę egzotycznych łańcuszków i wisiorków. - „przegubach”.
*
- Ktoś ki kazał to robić? - zaatakował nagle Fenrir - „ci”.
Wulgaryzmy, idiotyzmy, słowotwórstwo::
Panowie Śmierciożercy nie przebierają w słowach, ale rzucanie epitetami jest ograniczone tylko do dialogów.
Idiotyzmów specjalnych nie ma, mam za to wątpliwość:
Czarny dach został pozbawiony kilku cegieł, ale nikt nie kwapił się do tego, by to naprawić. - jeśli w dachu były dziury, to podejrzewam, że przede wszystkim powinny być w poszyciu tegoż elementu architektonicznego, a ono z cegieł wykonywane nie jest. Może to być słoma, gont, dachówki, ale raczej nie cegły.
Podsumowanie:
Cóż… Przyznaję bez bicia, że podobało mi się i czytałam z zainteresowaniem. Ciekawa jestem, czy i jak pokażesz reakcję Śmierciożerców na pokonanie Lorda V. i w ogóle jak dalej rozwinie się akcja. Jeśli chodzi o styl, to wiadomo, trening czyni mistrza. Z kolei z poprawnością językową jest bardzo dobrze, więc oby tak dalej. I choć mówiłam już w kontekście fabuły, że ogólnie jest średnio, to dałabym mimo wszystko
Całkiem, całkiem.
[Powrót] Komentuj
